Την προσπάθεια του Γ.Σ. ΔΟΞΑ ΔΡΑΜΑΣ υποστηρίζουν:
|
|
|
Η "ΔΟΞΑ" της διασποράς
«Κανείς δεν είναι τόσο Έλληνας , όσο όταν φεύγει…»
Βασίλης Αλεξάκης
Και συνεχίζει ο συγγραφέας. «Το ταξίδι είναι η πιο αξιόλογη παράδοσή μας και
το συνδέω με το διάλογο, μια από τις σημαντικότερες λέξεις που έχουμε δώσει στον
κόσμο.»
Το γνωρίζουν οι Έλληνες της Διασποράς. 4.000.000 ψυχές που αποδημήσανε στην Αμερική,
στην Ωκεανία, στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία. «Έμαθαν να σκέφτονται διαφορετικά,
να ανέχονται και να αποδέχονται διαφορετικές κουλτούρες, νοοτροπίες, μουσικές,
γεύσεις και κυρίως διαφορετικούς ανθρώπους».
Εμείς στο Νομό Δράμας, λατρεύουμε τη διασπορά , το ταξίδι, το διάλογο, τους διαφορετικούς
πολιτισμούς. Μα πως θα μπορούσε να ήτανε αλλιώς;
Σύλλογος της διασποράς στο Τορόντο
Η Δράμα, ο μικρός οχυρωμένος οικισμός της παλαιοχριστιανικής εποχής, ανήκει
διοικητικά στην εδαφική επικράτεια της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων. Στην υστεροβυζαντινή
περίοδο περνάμε στα χέρια των Λατίνων, κατόπιν η πόλη μας κατακτιέται από τον
αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης Θεόδωρο Α΄ Κομνηνό Δούκα, ακολουθεί ο Τσάρος της
Βουλγαρίας, επανέρχονται οι Βυζαντινοί και ακολουθεί ο Σέρβος Στέφανο Δουσάν και
έπειτα πάλι οι Βυζαντινοί.
Η Δράμα, ο μικρός οχυρωμένος οικισμός της παλαιοχριστιανικής εποχής, ανήκει
διοικητικά στην εδαφική επικράτεια της ρωμαϊκής αποικίας των Φιλίππων. Στην υστεροβυζαντινή
περίοδο περνάμε στα χέρια των Λατίνων, κατόπιν η πόλη μας κατακτιέται από τον
αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης Θεόδωρο Α΄ Κομνηνό Δούκα, ακολουθεί ο Τσάρος της
Βουλγαρίας, επανέρχονται οι Βυζαντινοί και ακολουθεί ο Σέρβος Στέφανο Δουσάν και
έπειτα πάλι οι Βυζαντινοί.
Το 1383 μας καταλαμβάνουν οι Οθωμανοί, ενώ η οικονομική ανάπτυξη μετά το 1870
με το καπνεμπόριο, διευκολύνει την ενίσχυση του χριστιανικού στοιχείου και τον
Μακεδονικό αγώνα. Μετά την πρώτη βουλγάρικη κατοχή, η Δράμα απελευθερώνεται την
1
η Ιουλίου του 1913, έχοντας βιώσει 540 χρόνια ξένης κατοχής.
Μετά και τη δεύτερη βουλγάρικη κατοχή, οι τρείς θρησκευτικές ομάδες της πόλης
συγκροτούν πολυθρησκευτικές συνοικίες στο σημερινό εμπορικό κέντρο.
Το 1941 γνωρίζουμε πάλι τη ξένη κατοχή και μεταπολεμικά, στις δεκαετίες του ΄50
και του ΄60, ενισχύεται το μεταναστευτικό ρεύμα από το Νομό μας, σε άλλες πόλεις
της Ελλάδας και σ΄όλο τον κόσμο.
Οι Δραμινοί της Διασποράς, δεν σταμάτησαν ποτέ να λατρεύουν τον τόπο τους, πάντα
με υπερβολή και σε αυτό συνετέλεσε και η Δόξα.
Κιτρινισμένα γράμματα στο αρχείο της ομάδας, που ο χρόνος δεν κατάφερε να τα
νικήσει.
Από το Σικάγο ο ΄Αλεξ Ναλμπάντης στις αρχές του 1960 βομβαρδίζει με επιστολές
τον Νίκο Δεμερτζόγλου της Διοίκησης και τον θρύλο Σάββα Τσοκαταρίδη, ενώ δεν παραλείπει
να συγχαρεί για την επιλογή του Μάρκοβιτς.
Από το Μπίλεφελντ της Γερμανίας, το 1964 , ο Σερραίος Θεοφύλαχτος Τοπαλίδης συγχαίρει
για τη νίκη επί του Παναιγιάλεου και παρακαλεί για μια φωτογραφία.
Από την Addis Ababa της Αιθιοπίας, ο Αναστάσιος Κουτσουτής , μακεδόνας, συμβουλεύει
τη Διοίκηση να επιλέξουν μαύρα διαμάντια – ποδοσφαιριστές για την ενίσχυση της
ομάδας.
Από τη Βραζιλία ο Θωμάς Ελευθέριος Ντίνας, που κατάγεται από το Μυλοπόταμο, προβλέπει
ότι η Εθνική Βραζιλίας αν και η καλύτερη στον κόσμο, δεν θα κατακτήσει το παγκόσμιο
του 1966, ενώ για τους ποδοσφαιριστές της Δόξας, υπόσχεται 16 πουκάμισα μακρυμάνικα,
σε χρώμα άσπρο μαύρο, αν κερδίσουνε τον Ολυμπιακό.
Το 1963 από το Σύδνεϋ της Αυστραλίας, ο Θόδωρος Παπαδόπουλος του Αναστασίου
και της Ζωής, γράφει στη Δόξα και ζητά μια φόρμα της ομάδας, για να τη δείξει
στους συμπαίκτες του στο σύλλογο της Αυστραλίας Πανελλήνιο.
Ο Οβαδίας Ισσάκ ή Ζακίνο , γράφει από τη Τσεχία και θυμάται που υπεράσπιζε το
΄΄τέρμα΄΄ της Δόξας, από το 1934 έως το 1940 και παρακαλεί να ΄΄του στείλουνε
καμιά παλιά φωτογραφία που να είναι και αυτός σε κάποια φάση, για να τη χαρίσει
στα παιδιά του.΄΄
Ο Σεπέρας Δημήτριος από το Λούτβιγκσμπουργκ της Γερμανίας, που κατάγεται από
την Προσοτσάνη, εκφράζει το θαυμασμό του για έναν Γιουκοσλάβο που αγωνίζεται στη
Γερμανία ,από τη Δυναμό Ζάγκρεπ.
Ο Ιορδάνης Καραγαβριλίδης από την Ε.Σ.Σ.Δ., εύχεται νέες επιτυχίες για το 1966
και ζητά να του αποσταλούν τέσσερις σημαίες της Δόξας.
Από το Γκροσσάσπαχ της Γερμανίας, ο Δελόγλου Μαυροδής, το έτος 1965, εκφράζει
τη χαρά του που η εφημερίδα Ομάδα επαινεί τη Δόξα. Ζητά και παπούτσια ή φανέλες
για την ομάδα της Ομογένειας , τον Μέγα Αλέξανδρο, που αγωνίζεται στο περιφερειακό
της Στουτγκάρδης.
Το 1960 ο Χρήστος Τράντου από το Μίνχινγκεν της Γερμανίας, ζητά με επιστολή του
από τον Πρόεδρο Καστρινό, ΄΄παλαιό ιματισμό των Μαυραετών ή και 2-3 παλαιές μπάλλες΄΄για
την νεοϊδρυθείσα Δόξα του Μίνχινγκεν, προς τιμή της Δόξας Δράμας.
Και άλλη Δόξα προς τιμή της Δόξας Δράμας. Το 1974 η Δόξα Σίντελφίνγκεν των ομογενών
στη Δυτική Γερμανία, μέσω του Θεοχάρη Τσαουσίδη ζητά να αγοράσει σήματα των
ασπρόμαυρων της Δράμας. Αποστέλλουν μάλιστα και Ημερολόγιο της ομάδας τους.
Οι Δραμινοί της διασποράς είχαν διαδώσει παντού το μύθο της Δόξας, με αποτέλεσμα
να καταφθάνουν επιστολές – πρόσκληση για συμμετοχή των μαυραετών σε διεθνή τουρνουά.
Από το Εσκί Σεχίρ, από τους Κίκερς Στουτγκάρδης, από τη Λέφσκι Βουλγαρίας… όπου
είχαν μεταναστεύσει Μακεδόνες, η Δόξα θεωρήθηκε ένας ζωντανός θρύλος.
